Nakrycie głowy

Nakrycie głowy Istotnym elementem stroju mężczyzn jest nakrycie głowy. Zgodnie z tradycją judaizmu jest to symbol poddania się "jarzmu Nieba" - symboliczne ukazanie ciągłej świadomości istnienia Boga, a także okazanie bojaźni przed Bogiem (w języku aramejskim: [...]

[...] jire Malka, co znaczy "bojaźń przed Królem", stąd nazwa jarmułka - takie wyjaśnienie pojawia się między innymi w Szabat 156b).

Jest to zwyczaj dość późny, najprawdopodobniej na stałe zadomowił się w czasie amoraitów. Nie jest on związany z jakimś nakazem biblijnym bądź talmudycznym, jego źródeł poszukuje się w słowach Tory, które dotyczą stroju arcykapłana (Wj 28,4,36-36). Nawet w społecznościach, gdzie nie było tradycji, by mężczyźni cały czas nakrywali głowę, stosowano się do zasady, aby nie wchodzić do świętego miejsca, domu modlitwy lub na cmentarz, a także nie czytać i nie wypowiadać żadnych świętych tekstów, a szczególnie Imienia Boga, z gołą głową.

Halacha nie określa ani wymaganego kształtu ani rozmiaru bądź koloru dla jarmułki. Stwierdza jedynie, że nakrycie głowy własną dłonią nie spełnia wymogów. Żydzi ortodoksyjni przestrzegają tradycji, aby nosić nakrycie głowy przez cały czas, od chwili ukończenia trzeciego roku życia.

Podobne wymagania dotyczą także kobiet, choć wywodzą się z innych źródeł. Halacha nakazuje, aby każda mężatka zakrywała włosy, a nakaz ten nie ogranicza się do samego miejsca modlitwy. Jednak nawet kobiety zamężne, które nie zakrywają włosów cały czas, czynią to wchodząc do synagogi.

Rochel Joanna Czopnik