Czy sprzedawca detaliczny ponosi odpowiedzialność za wadliwy towar? Czy klient, który posłużył się podrobionymi pieniędzmi, jest zobowiązany do rekompensaty?

Czy sprzedawca detaliczny ponosi odpowiedzialność za wadliwy towar? Czy klient, który posłużył się podrobionymi pieniędzmi, jest zobowiązany do rekompensaty? “Patah Eliyahu. The Daily Halacha” (149)

 

Pewna osoba zakupiła u jubilera obrączkę i niebawem odkryła, że jest wadliwa. Wróciła do sprzedawcy, okazała wadę i zażądała zwrotu pieniędzy. Jubiler obejrzawszy obrączkę, przyznał rację nabywcy, ale stwierdził, że wina leży po stronie producenta. Ponieważ to nie on – jubiler – wykonał obrączkę, nie ponosi winy za jej wadę i nabywca musi zwrócić się ze swym żądaniem do producenta. Czy rozumowanie sprzedawcy jest słuszne, czy też musi on zwrócić pieniądze klientowi?

Remu omawia ten przypadek w Choszen Miszpat (232:18) i jednoznacznie orzeka, że pośrednik ponosi pełną odpowiedzialność za towar, który sprzedaje. Jest więc wg prawa zobowiązany do zwrócenia nabywcy całej zapłaty za wadliwy towar. Oczywiście sprzedawca może zgłosić swe roszczenie do producenta.

Czy w sytuacji, gdy sprzedawca zorientował się po fakcie, że część pieniędzy, które otrzymał, jest podrobiona, może zażądać od klienta rekompensaty w legalnej walucie?

Tę kwestię w Choszen Miszpat (75 – końcówka) omawia Taz i orzeka, że jeśli sprzedawca kategorycznie stwierdza, iż nabywca zapłacił mu fałszywymi pieniędzmi, ten drugi ma obowiązek nadpłacić mu żądaną sumę. Nawet jeśli nabywca nie ma pewności, czy posłużył się podrobioną walutą, w sytuacji, gdy sprzedawca wysuwa jednoznaczne żądanie, odpowiedzialność spada na nabywcę – ma obowiązek nadpłacić żądaną sumę tym razem legalnymi pieniędzmi.

Zob. Dayan Shlomo Cohen – „Pure Money”, ss. 158-159.

Podsumowanie:

Jeśli klient żąda od pośrednika zwrotu pełnej zapłaty za wadliwy towar, ten musi mu oddać pieniądze. Z kolei pośrednik może zgłosić swe roszczenie do producenta wadliwego towaru. Jeśli sprzedawca otrzymał zapłatę podrobionymi pieniędzmi i bez dwóch zdań wie, który klient mu nimi zapłacił, ten ostatni musi mu nadpłacić żądaną sumę tym razem legalną walutą.

 

Rabbi Eli J. Mansour – „Patah Eliyahu. The Daily Halacha”, s. 188, tłum. M. Łokietek