Czy przed wykonaniem micwy powinno się odmawiać Le-Szem Ichud?

Czy przed wykonaniem micwy powinno się odmawiać Le-Szem Ichud? “Patah Eliyahu. The Daily Halacha” (114)

 

Wielu ludzi [sefardyjczyków, Żydzi aszkenazyjscy tego nie praktykują -  przyp. M. Ł.] ma w zwyczaju przed wykonaniem micwy odmawiać paragraf Le-Szem Ichud, w którym wyrażają intencję wypełnienia micwy ze względu na Boga i proszą Szechinę (Bożą Obecność), by im towarzyszyła w micwie. To bardzo cenna praktyka, ponieważ umożliwia człowiekowi skupić uwagę micwie, którą właśnie ma wykonać, i dodaje czynnik werbalny micwot, które w przeciwnym razie by go nie zawierały.

Le-Szem Ichud zawiera passus, w którym wypowiada się cztery litery Imienia Boga: jud, hej, waw, hej. W dyskusji w tosafot do masechet Suka 5a okazuje się, że nie wolno nie tylko wypowiadać [4-literowego â przyp. M. Ł.] Imienia Boga, ale także wymawiać jego liter składowych. Zatem ten, kto odmawia Le-Szem Ichud, musi dołożyć starań, by nie wypowiadać liter w porządku układającym się w pełne Imię bez czynienia stosownych przerw między nimi. Np. Arizal pomiędzy każdą z nich wypowiadał głoskę i. Ben Isz Chaj w paraszat Wa-Jehi (ot 26) pisze, że można wymawiać litery we właściwym porządku, pod warunkiem że zamiast hej mówi się kej. Również można po prostu przed każdą literą dodać słowo ot (hebr. litera): ot jud, ot hej, ot waw, ot hej. (Zob. Halichot Olam, chelek 1, s. 49).

Jak wspomniano wcześniej, celem odmawiania Le-Szem Ichud jest skupienie uwagi na wykonywaniu micwy. Niestety, niektórzy odmawiają Le-Szem Ichud bezmyślnie, rutynowo, w wyniku czego całkowicie zatracają jego cel i funkcję. Należy odmawiać ów passus z pełną koncentracją, co ma pomóc w nakierowaniu myśli na wypełnieniu micwy.

Podsumowanie:

Wielu ludzi hołduje chwalebnemu zwyczajowi odmawiania Le-Szem Ichud przed wypełnianiem micwy. Ten, kto tak czyni, nie może wypowiadać czterech liter tworzących Imię Boga bez uczynienia przerwy pomiędzy nimi, może np. zamiast hej powiedzieć kej. Le-Szem Ichud należy powiedzieć z właściwą koncentracją, nie wolno odmawiać go rutynowo jak frazes.

 

Rabbi Eli J. Mansour -  „Patah Eliyahu. The Daily Halacha”, s. 150, tłum. M. Łokietek