Parsza Bamidbar
(Bamidbar/Liczb 1:1 - 4:20)

Księga Liczb opisuje trwającą czterdzieści lat drogę Izraelitów przez pustynię. Dlaczego całą księgę poświęcać doświadczeniom na pustyni?

Bamidbar przedstawia ważny etap w podróży narodu od niewoli do wolności. Pustkowie, daleko wykraczające poza swój sens geograficzny czy historyczny, wkracza w żydowskie doświadczenie jako podstawowa metafora, za pośrednictwem której rozumiemy, czym jesteśmy i co musimy robić.

Poświęcając całą księgę doświadczeniu pustkowia, Tora daje nam ważny wgląd w prawdziwe osiągnięcie wolności. Opuszczenie Egiptu w chwili triumfu było znacznie łatwiejsze niż walka o stworzenie społeczności. Bamidbar pokazuje nam lud stawiający czoło przyziemnym problemom, zbierający pożywienie, szykujący namioty, ustanawiający nowe reguły i obyczaje, a także tworzący nowych przywódców.

Pomimo wszystkich trudności pokolenie niewolników rodzi pokolenie wolnych. To głębsze rozumienie Wyjścia - dorastanie narodu, który z odpowiedzialnością boryka się z codziennymi trudnościami wolnego życia

Prawdziwym celem Wyjścia było usunięcie Egiptu z serc Izraelitów. Doświadczenie pozornie niekończącej się wędrówki zmieniło ludzi - złamanych, przerażonych, poddanych i zależnych - w ludzi pełnych inicjatywy, szacunku dla samych siebie i gniewu wobec opresorów. Izraelici nad Jordanem są innymi ludźmi niż ci, którzy wyszli z Egiptu. Teraz są gotowi do tego, by toczyć własne walki. Teraz są wspólnotą ludzi oddanych sobie i przymierzu, które wiąże ich z sobą.

Bamidbar przypomina nam, że gdziekolwiek jesteśmy, zawsze jest lepsze miejsce, lepszy świat, ziemia obiecana, ale droga do niej prowadzi przez pustkowie. Nie ma lepszego sposobu na to, by się tam dostać, jak tylko zebrać się razem i iść, dzień po dniu.

Rabin Irwin Kula
tłum. BK

Haftara Bamidbar
(Hosea 2:1-22)

posłuchaj haftary

Niewidzialny, wszechmocny, wszystkowiedzący Bóg jest zbyt odległy, by zaangażować się w związek. Filozofowie wyjaśniają znaczenie Boskości z bezpiecznego dystansu. Inaczej prorocy Jisraela. Byli wciągani w dyskurs z Bogiem który nie mógł znieść dystansu. Boga i jego związek z Jisraelem opisywali w języku najbardziej ludzkim ze wszystkich - w języku ludzkiej miłości. W słowach proroka Hosei Bóg jest mężem, lud Izraela żoną, a ich wspólne życie jest znaczone tęsknotą, egzaltacją, rozczarowaniem, złością, smutkiem i nadzieją.

Hosea był prorokiem Królestwa Północnego w VIII wieku przed erą wspólną. Jego kariera prorocka rozpoczęła się, kiedy został zmuszony do poślubienia kobiety (ze złą reputacją) i spłodzenia z nią dzieci. Doświadczenia małżeńskie Hosei stały się żywą metaforą związku Boga z Jisraelem. Z czasem, małżeństwo staje się świadectwem najgłębszego pragnienia Boga, aby pozostawać w najbardziej intymnym związku z Jisraelem, pomimo kryzysów i zawodów. To, co na początku zdaje się być wyłącznie pedagogicznym zabiegiem, staje się prawdziwym życiem Hosei. Hosea zakochuje się w Gomer, ma z nią troje dzieci i odkrywa poprzez nią swoje prorockie powołanie.

Kim był Hosea? Czy był świętym mężem, który nigdy się nie ożenił? Czy Gomer była jego pierwszą miłością? Czy może być tak, że Hosea stał się prorokiem tylko dzięki małżeństwu z zagubioną dziewczyną? Czy może być tak, że aby wejść na ścieżkę zrozumienia Boskości trzeba najpierw doświadczyć nieodwołalnej ludzkiej miłości? Być może tylko poprzez radość i ból ludzkiej tęsknoty i rozczarowań możemy zacząć rozumieć tęsknotę Boga za nami. Tęsknotę, która nawołuje nas do powrotu. Hosea stał się prorokiem kiedy słowa, które wypowiadał, stały się życiem, które prowadził - gdy mógł zrozumieć gniew i smutek Boga. Gdy potrafił wesprzeć Jisrael bożym smutkiem i gniewem. Wesprzeć Jisrael siłą nigdy nie gasnącej boskiej nadziei na odnowioną miłość.

Rabin Steven Greenberg
tłum. DM

© CLAL